در زبان انگلیسی به دنبال برخی از افعال یا عبارات مصدر فعل (infinitive) یا اسم مصدری (gerund) می آید. گاهی می توان با توجه به معنی جمله از هر یک از آنها استفاده کرد. مصدر مصدر یک فعل، شکل اولیه و ساده آن

از حالت امری در زبان انگلیسی برای دستور دادن مستقیم به افراد استفاده می شود. کاربردها از حالت امری به صورت کلی برای دستور دادن (برای انجام دادن یا انجام ندادن یک کار) استفاده می شود. به مثال های زیر توجه کنید: Stop! (بایست!)   Get in! (بیا تو!)   Don’t

حروف اضافه کلمات کوتاهی هستند که معمولا پیش از اسم ها می آیند. حروف اضافه رابطه بخش های مختلف جمله با هم را نشان می دهند. دسته بندی حروف اضافه حروف اضافه براساس نوع استفاده از آنها به سه دسته تقسیم می

قید ها کلماتی هستند که خصوصیتی در مورد فعل ها، صفات یا قیدهای دیگر را نشان میدهند. آنها نشان میدهند که یک کار چطور انجام می شود، یا یک چیز چطور اتفاق می افتد. کاربردها از قیدها برای توصیف واژه های زیر

زمان حال استمراری (present continuous) یکی از شکلهای زمان حال در زمان انگلیسی است.  از این زمان بیشتر برای نشان دادن فعالیت هایی که دقیقا در زمان بیان در حال اتفاق افتادن است استفاده می شود. کاربردها اتفاقاتی که دقیقا همین